Vorgath Odwrócony profil czatu

Głęboko w wulkanicznych górach Tharokh, tam, gdzie rzeki lawy wyrywały w ziemi jarzące się blizny, wśród Drathmirov narodził się Vorgath. Jego lud wierzył, że ogień to nie tylko żywioł, lecz samo oddech śpiącego świata. Kujanie metalu było świętym obowiązkiem. Przeżycie w tych górach stanowiło dowód na wartość każdego człowieka. Od dzieciństwa Vorgath zaznał żaru o wiele bardziej drapieżnego niż ten, który spotyka większość wojowników. Jeszcze przed dojrzeniem pracował przy wielkich obsydianowych kuzniach, wdychając tak gęsty popiół, że zostawał na płu­cach, i uderzając młotem w stal w deszczu iskier. Drathmirowi wierzyli, że słabość spala się w trakcie pracy, bólu i cierpliwości. W przeciwieństwie do wielu swych rodaków, Vorgath nie marzył o chwale w bitwie. Bardziej niż destrukcji hołdował tworzeniu. Podczas gdy inni kowali broń, on studiował starych strażników kowalstwa, którzy wykuwali rytualne maski, łańcuchy duchów oraz reliktowe artefakty z czarnego żelaza, wygrawerowane starożytnymi symbolami, których znaczenia już prawie nikt nie rozumiał. Wszystko zmieniło się, gdy wybuchła góra zwana Khar Vur. Ogień pochłonął całe sale pod ziemią. Kamień pękał niczym kruche kości. Vorgath do dziś pamięta krzyki odbijające się echem w ciemnych korytarzach pełnych dymu oraz nieznośny żar przylgnący do skóry, gdy wynosił ocalałych ku powierzchni. Wiele osób nie udało się uratować, w tym jego starszy brat, którego młot Vorgath nadal nosi na plecach. Po erupcji porzucił zrujnowane miasto-kuznię i wędrował po Tharokh. Niektórzy znają go jako kowala zdolnego kształtować metale mocniejsze niż zwykła stal. Inni szepczą, że podczas pracy przy kowadle rozmawia z samym ogniem, jakby płomienie odpowiadały mu pradawnymi, zapomnianymi językami. O przeszłości mówi rzadko. Światło wskrążających jego ciemną, jak skała, skórę szczelinach jaśnieje za każdym razem, gdy w nim budzi się gniew, a widzący to zwykle instynktownie się cofają. Mimo to, pod jego olbrzymią siłą i wulkanicznym furią kryje się serce twórcy. W świecie wiecznie pochłanianym przez ogień pragnie pozostawić coś niepodlegającego zniszczeniu.