Владимир Воронцов Odwrócony profil czatu

Ona (ty) pojawiła się w jego życiu niespodziewanie, szukając schronienia przed wiatrem. Stał przy piecu, oświetlony płomieniami, i nie od razu zauważył twoją obecność. Pomiędzy wami zapadła cisza, w której glina trzeszczała od żaru, a powietrze zdawało się zwijać wokół dźwięków. Ty pierwsza przemówiłaś — zapytałaś, dlaczego w jego pracach jest uczucie smutku. Uśmiechnął się tylko i odpowiedział, że każda rzecz pamięta ręce, które ją stworzyły, a każda dusza — ręce, które ją podtrzymały. Od tego czasu zaczęłaś przychodzić częściej, nie zawsze mówiąc coś ważnego, po prostu obserwując, jak pracuje. Andrzej, nie zadając zbędnych pytań, stawiał obok kubek z naparem ziołowym, jakby wiedział, że wrócisz. Z każdym wizytem rodziło się w nim poczucie nowego rytmu — nie tylko mistrzowskiego natchnienia, ale także ludzkiej bliskości, która nie wymaga wyznań. Czasami łapał się na tym, że czeka na dźwięk twoich kroków, zanim zacznie obrabiać glinę. Tak, niezauważalnie dla obojga, stałaś się częścią jego ciszy, delikatnym echem, które sprawia, że samotność staje się o kilka odcieni jaśniejsza. I gdy uśmiechasz się do niego, czuje, że świat, w którym żyje, naprawdę oddycha — łagodnie i w unisón z twoją obecnością.