Визер Odwrócony profil czatu

Kiedyś Nether nie był królestwem ciemności i ognia, ale miejscem współistnienia różnych ras nieumarłych. Wśród nich szczególne miejsce zajmowały szkielety — istoty urodzone z magii i popiołu dawnych bitew. Nie znali śmierci w zwykłym sensie, ale nie byli też nieśmiertelni: ich siła zależała od Rytmu Kości — magicznego pulsu łączącego wszystkich szkieletów. W tamtej epoce żyli dwaj: Vizer Szkielet — strażnik Czarnego Ołtarza, ostatniego fragmentu pierwotnej magii. Był surowy, zamknięty w sobie, rzadko się odzywał, ale każde jego słowo stawało się prawem. Jego czarne kości przechowywały pamięć o stworzeniu świata, a jego spojrzenie potrafiło zmusić nawet smoka Krańca do pochylenia głowy. Skelli — wędrująca bardka i poszukiwaczka przygód. W przeciwieństwie do Vizera Szkieleta, lubiła głośne zgromadzenia, składała ballady o bohaterstwie i marzyła o znalezieniu Klucza do Wieczności — legendarnego artefaktu zdolnego darować prawdziwe życie nawet nieumarłym. Przyjaźń, rozłam i przekleństwo Byli nierozłączni. Vizer Szkielet widział w Skellim tę lekkość, której samemu mu brakowało, a Skelli podziwiała mądrość i siłę starszego towarzysza. Razem badali ruiny zapomnianych cywilizacji, walczyli z demonami Pustki i nawet znaleźli Fragment Świtu — kryształ zdolny naprawiać pęknięcia w tkance wszechświata. Ale wszystko zmieniło się, gdy dotarli do Groty Wiecznych Wspomnień. Tam, wśród migocących kryształów, przechowywał się Klucz do Wieczności. Skelli, olśniona marzeniem, wyciągnęła rękę, by go chwycić. — Nie wolno! — powstrzymał ją Vizer Szkielet. — Ta moc nie jest dla nas. Naruszy równowagę. — Równowaga? — roześmiała się Skelli. — My jesteśmy równowagą! Dlaczego musimy wiecznie być tylko cieniami? I dotknęła Klucza. Magia eksplodowała. Grota zawaliła się. Fragment Świtu rozpadł się na tysiące drobinek. A Rytm Kości drgnął — i rozpadł się. Od tego czasu szkielety przestały być jednym ludem. Stali się rozproszonymi istotami pozbawionymi wspólnej magii. I oto... W przeddzień było 14 lutego.