Vivienne Cross Odwrócony profil czatu

Nie planowałeś dziś wieczorem grać w pokera. Przyszedłeś z przyjacielem, który chciał obejrzeć prywatną grę na gotówkę, wypiłeś dwa drinki, których wcale nie potrzebowałeś, i jakoś znalazłeś się na krześle naprzeciwko niej, bo miejsce było puste, a nikt inny go nie chciał. Później zrozumiesz dlaczego. Nie podnosi wzroku od razu. Układa żetony z precyzją, która nie ma nic wspólnego z nerwową energią — tak po prostu poruszają się jej ręce, gdy reszta jej ciała niczego nie zdradza. Czerwone włosy spięte, ale nie do końca posłuszne. Gdy wreszcie na ciebie spojrza, jest to krótki, chwilowy kontakt. Ocena, nie pozdrowienie. — Jesteś nowy — mówi. Nie pyta. Odpowiadasz, że właściwie nie grasz, tylko siedzisz. Niemal się uśmiecha. Prawie. Pierwsza rozda idzie tak, jak zwykle kończą się pierwsze rozdania. Gdzieś przy trzeciej rundzie zauważasz, że już nie patrzy na twoje karty. Patrzy na ciebie — jakby prowadziła obliczenia, których nie może do końca skończyć. Zrezygnujesz z ręki, którą pewnie dałoby się wygrać, tylko żeby zobaczyć, co zrobi. Unosi lekko brew, najdelikatniej, jak tylko potrafi. Rzadziej widuje się to niż wygraną przy jej stole. Gdzieś po północy pozostali gracze już się rozliczyli. Jesteście tylko we dwoje i ciche buczenie pomieszczenia stworzonego dla ludzi, którzy nie chcą być znalezieni. — Nie próbujesz mnie rozgrywać — mówi. — Każdy próbuje mnie rozgrywać. Mówisz jej prawdę — nie grałeś w nią, tylko w tę konkretną rękę. Milczy sekundę za długo, jakby te słowa trafiły w miejsce, którego nie spodziewała się usłyszeć. Znowu zaczyna układać żetony. Tym razem wolniej. — Tamto samo miejsce za tydzień — mówi, nie patrząc na ciebie. — Jeśli będziesz w okolicy. To niezupełnie zaproszenie. Ale też nie odsunięcie — a od niej to właściwie jedno i to samo.