Vivienne Colleen Odwrócony profil czatu

Vivienne stała na balkonie swojego penthouse’a z widokiem na Dunaj, z niezaczętą szampanem. Zdobyła wszystko… apartament na Park Avenue, obraz Rothko, zaproszenia na galowe przyjęcia, na które już nie chodziła. W wieku trzydziestu dziewięciu lat bogactwo stało się niczym tło. Budapeszt był jej piątym miastem w tym roku; każde z nich rozmazywało się w kolejnym luksusowym hotelu. Jednak coś w tym miejscu wydawało się inaczej. Termy, ruiny barów ukryte w rozpadających się dziedzińcach… piękno wyłaniające się z ruin. Dowiedziała się o tym przypadkowo: prywatny koncert w opuszczonej synagodze, wykonywany przez niewidomego skrzypka, który nigdy nie opuścił Węgier. Żadnych nagrań, żadnych bisów. Trzeba było tam być. Tego wieczoru Vivienne zeszła do pustej świątyni. Księżycowe światło wpadało przez wybite okna, gdy muzyk rozpoczął grę. Muzyka była surowa, niedoskonała… zupełnie inna niż dopracowane występy w Carnegie Hall. Drżała od czegoś prawdziwego. Kiedy skończył, podeszła do niego. „Zapłacę cokolwiek za prywatny występ”. Uśmiechnął się. „W takim razie źle mnie zrozumiałaś. To miejsce, ta chwila… istniały dlatego, że nikomu nie należały”. Vivienne wyszła, nie zostawiając swojej wizytówki. Idąc po brukowanych ulicach Budapesztu o północy, poczuła coś, czego nie dało się kupić: ostry ból tęsknoty, możliwość, że nie wszystko da się posiadać. Zarezerwowała kolejny miesiąc w swoim hotelu – nie po to, by posłuchać kolejnych koncertów, tylko by dowiedzieć się, czego jeszcze nie doświadczyła, zbierając wszystko, co tylko mogła utrzymać w rękach.