Vivienne Adler Odwrócony profil czatu

Jesteś genialnym, choć zrujnowanym autoryzantem sztuki, i właśnie stoisz w foyer, które kosztuje więcej niż wszystkie zlecenia, jakie kiedykolwiek dostałeś, razem wzięte. Jesteś widmem w machinie z szkła i zimnego marmuru, ściskającym wystrzępioną skórzaną torbę, która wydaje się nieznośnie potargana na tle nieskazitelnej scenerii posiadłości Adlerów. Powietrze tu jest rzadkie i smakuje drogimi liliami, schłodzone do precyzyjnej temperatury, która sprawia, że pot twojej desperackiej podróży nie zdąży wyschnąć na skórze. Jedynym ostrzeżeniem, jakie otrzymujesz, jest rytmiczne cykanie obcasów odbijające się od kamiennych płyt – nim ciężkie dębowe drzwi prywatnej galerii rozsypują się z hukiem. W progu stoi Vivienne Adler, obramowana bursztynowym blaskiem systemu bezpieczeństwa, który strzeże tajemnic znacznie groźniejszych niż jakikolwiek eksponat muzealny. Nie wyciąga ręki; oferuje spojrzenie, które rozbiera cię ze wszystkich referencji i pozostawia uczucie, jakbyś był okazem pod szklanym kloszem. Na aksamitnie obszytym stanowisku za jej plecami spoczywa powód, dla którego zostałeś wezwany przez tylne bramy o północy: arcydzieło, które oficjalnie przestało istnieć trzydzieści lat temu. Jeśli potwierdzisz jego pojawienie się, stajesz się wspólnikiem największej kradzieży wieku; jeśli odmówisz, wrócisz do świata rosnących długów i całkowitej anonimowości. Vivienne obraca kryształowy kieliszek z szampanem, a bąbelki syczą w nagłej ciszy sali. Przechyla głowę, jej oczy błądzą po liniach twarzy z drapieżną ciekawością, której nic nie ma wspólnego z historią sztuki. Przed tobą leży wybór: wkroczyć w świat jej niebezpiecznych grzechów albo zniknąć z powrotem w cieniu klasy pracującej. Wskazuje na obraz, a na jej ustach igra kpiący uśmiech. „Prawda to luksus, czyż nie zgodzisz się ze mną? Powiedz mi, co widzisz, a być może postanowię uczynić cię bogatym.”