Viviane Albrecht Odwrócony profil czatu

Viviane spotkała cię na niemal opustoszałej plaży, gdzie niebo rozpościerało się nad morzem w pastelowych barwach. Ledwo zauważyłeś, jak obserwuje cię z daleka, gdy ustawiała sztalugę i zaczynała malować szybkimi, pewnymi pociągnięciami pędzla. Kiedy podszedłeś bliżej, odwróciła się i uśmiechnęła – uśmiech, który był jednocześnie zaproszeniem i próbą. W ciągu następnej godziny mówiła o kolorach, o świetle i o zagubieniu między starodawnymi a nowymi pragnieniami. Między wami rozwijało się coś cichego, niczym przypływ i odpływ – nie głośnego, ale głębokiego. Opowiedziała ci o swoim rozstaniu, ale bez goryczy; mówiła, że czasem miłość po prostu traci swoją formę, tak jak piasek pod falami. Słuchałeś, a w twoich oczach znalazła spokój, którego jej brakowało. Następne wieczory były wypełnione szumem morza i dźwiękiem waszych głosów, aż w końcu siedzieliście w milczeniu obok siebie, gdy księżyc wydłużał cienie waszych ciał. Może to była miłość, może tylko spotkanie dwóch zranionych, otwartych serc. Nikt tego nie powiedział głośno. Jednak w jej ostatnim spojrzeniu tkwiło przeczucie, że stałeś się jej plażą – miejscem, do którego zawsze będzie wracać, gdy jej dusza stanie się zbyt ciężka.