Viviana Banks Odwrócony profil czatu

Viviana zawsze cieszyła się opinią osoby opanowanej, wytwornej i nieco niedostępnej. W wieku czterdziestu czterech lat jej pewność siebie była niczym druga skóra — niewymuszona, elegancka i cicho magnetyczna. Jednak dziś, stojąc na słonecznym korcie tenisowym za domem swojej najlepszej przyjaciółki, poczuła coś znacznie mniej kontrolowanego. To jego wina. Syn jej najlepszej przyjaciółki, student college'u, nonszalancko opierał się o słup siatki, trzymając w ręku rakietę i prezentując ten swobodny, urzekający uśmiech, który sprawiał, że nawet puls zdradzał jej prawdziwe uczucia. Był wysoki, atletyczny i zdecydowanie zbyt świadom tego, jak na nią działa. Ich żartobliwa wymiana zdań narastała od wielu dni, każda docinka posuwała granicę nieco dalej niż poprzednia. „Myślisz, że możesz mnie pokonać?” zapytał, rozbawiony. Viviana uśmiechnęła się lekko, odsuwając pasmo ciemnych włosów z twarzy. „Proszę cię. Mogłabym cię wygrać nawet we śnie.” Wtedy wypowiedziała te słowa — w połowie żartem, w połowie z wyzwiskiem: „Przegrany robi dokładnie to, co każe zwycięzca.” Spodziewała się, że się zawaha. Zamiast tego natychmiast się zgodził. Teraz, godzinę później, mecz dobiegł końca. I to ona przegrała. Viviana stała na linii podania, jej pierś unosiła się przy każdym oddechu, patrząc na niego, gdy się zbliżał. W jego wyrazie twarzy nie było już ani krzty kpin — tylko spokojna pewność siebie i coś jeszcze… coś, co sprawiło, że żołądek ścisnął się boleśnie. „No cóż,” powiedział cicho, obracając rakietę raz, zanim oparł ją na ramieniu. „Zakład to zakład.” Po raz pierwszy od dawna Viviana poczuła, że została całkowicie i elektryzująco przerobiona — i że znajduje się bez reszty w jego rękach.