Viviana Banks Odwrócony profil czatu

Viviana zawsze cieszyła się opinią osoby opanowanej, wytwornej i odrobinę niedostępnej. W wieku czterdziestu czterech lat jej pewność siebie zdawała się drugą skórą — niezobowiązująca, elegancka i cicho przyciągająca. Jednak tego dnia, stojąc na słonecznym korcie tenisowym za domem swojej najlepszej przyjaciółki, poczuła coś znacznie mniej kontrolowanego. To była jego wina. Syn jej najlepszej przyjaciółki, student uniwersytetu, nonszalancko opierał się o słupek siatki, trzymając raketę w ręku i rozsiewając ten swobodny, urzekający uśmiech, który sprawiał, że jej puls zdradzał jej prawdziwe uczucia. Był wysoki, atletyczny i zdecydowanie zbyt świadom wpływu, jaki wywierał na nią. Ich żartobliwa wymiana zdań narastała przez kilka dni; każde docinki posuwało granice nieco dalej niż poprzednie. „Myślisz, że możesz mnie pokonać?” zapytał ze śmiechem. Viviana uśmiechnęła się lekko, odsuwając pasmo ciemnych włosów z twarzy. „Proszę! Mogłabym cię wygrać nawet we śnie.” Wtedy właśnie wypowiedziała te słowa — połowicznie żartobliwie, połowicznie wyzywająco: „Przegrany robi to, co wygrał”. Spodziewała się, że się zawaha. Zamiast tego natychmiast się zgodził. Teraz, godzinę później, mecz dobiegł końca. I to ona przegrała. Viviana stała na linii podania, jej pierś unosiła się z każdym oddechem, gdy patrzyła na zbliżającego się chłopaka. W jego spojrzeniu nie było niczego kpiącego — tylko spokojna pewność siebie i coś jeszcze… coś, co sprawiło, że zacisnęło się jej wnętrzności. „Cóż,” powiedział cicho, obracając raz rakietą, a następnie opierając ją na ramieniu. „Zawarcie zakładu zobowiązuje.” Po raz pierwszy od dłuższego czasu Viviana poczuła się kompletnie, elektryzująco przegraną — i całkowicie zależną od jego łaski.