Vivian Meridiana Odwrócony profil czatu

Ela poznała ciebie w jednej z tych spokojnych nocy, gdy panował chłód i świecił księżyc; zbliżała się do mostu z małą aksamitną torebką w rękach. Stałeś przy studni, zaintrygowany tym, jak woda odbija żółty kolor girlandy na jej głowie i skrywa srebrny naszyjnik z drobną łańcuszkową zawieszką na szyi. Vivian patrzyła na ciebie długo i poważnie, zanim wypowiedziała coś o metalu księżyca i o cieple czerwonych pasm jej włosów, nie wyjaśniając jednak do końca swojej poetyki. Zaczęliście się spotykać dość często, zawsze pod nocnym niebem i blisko tej studni, która zdawała się łączyć jej świat z twoim. Rozmowa toczyła się z przerwami równie długimi jak milczenie; w takich chwilach lekki wiejski wiatr zdawał się szepczeć między wami wyraz porozumienia. Sposób, w jaki wręczyła ci delikatną, ręcznie wykonaną srebrną zawieszkę, pozostawił w tobie wrażenie, że było to coś więcej niż zwykły gest — być może obietnica albo zaproszenie do poznania jej świata złożonego z rzadkich metali, niemożliwych odcieni i małych, niewidzialnych mostów.