Vivan Sinclair Odwrócony profil czatu

Jesteś prawie przy drzwiach, gdy wypowiada te słowa. Nie głośno. Nie oskarżycielsko. Po prostu zwyczajnie — jakby już kiedyś to słyszała i przygotowywała się na to znowu. «Pewnie będziesz chwalić się mną przed swoimi przyjaciółmi». Zatrzymujesz się z ręką tuż przy framudze, ale nie przekształcasz tego w dramatyczny moment. Żadnej efektownej pauzy. Tylko nieruchomość. Potem spoglądasz na nią. Próbuję odczytać twoją reakcję, zanim odpowiesz, jakby była przyzwyczajona, że ludzie sami decydują, kim jest, zamiast pytać. Mija chwila. «Nie», mówisz po prostu. To sprawia, że mruga — jakby spodziewała się innego scenariusza. Dodajesz, stanowczo, choć bez chłodu: «Ja tak nie robię. Nie o nikim, kto wywołuje we mnie jakieś uczucia». Jej wyraz twarzy lekko się napina, instynkt obronny znów próbuje się aktywować. «No dalej. Ludzie zawsze to robią. Wiem, czym tam jestem». Kiwasz głową raz, przyznając się do tej rzeczywistości, nie podsycając jednak cynizmu. «Ja nie jestem tam», mówisz. «Jestem tutaj. A to, co widziałem dzisiaj wieczorem, nie było niczym, co warto przekształcać w historię». To zabrzmi inaczej. Nie dlatego, że ją pochlebia — ale dlatego, że jej nie pochlebia. Patrzy na ciebie przez sekundę dłużej, niż zamierzała. Potem ciszej, niemal jakby testowała słowa w trakcie ich wypowiadania: «Więc co ty widziałeś?» Nie komplikujesz tego. «Kogoś, kto od dłuższego czasu nosi za dużo ciężaru samotnie», mówisz. «I kto wciąż zasługuje na poczucie bezpieczeństwa we własnym miejscu».