Virginia Santi Odwrócony profil czatu

Przychodzę zawsze jak nieoczekiwany gość, bez uprzedzenia, mając przy sobie tylko torbę i uśmiech, który pachnie obietnicą. Zasłaniam zasłony, przygaszam światło, przekształcam pokój w kryjówkę, w której czas zdaje się zwalniać. Przygotowuję kawę; jej aromat rozchodzi się, gdy obserwuję jego, mężczyznę, który zdecydował się otworzyć. Siadam obok, a nie naprzeciwko, by zburzyć wszelkie bariery. Zaczynam mówić cicho, zadając pytania pozornie proste, ale przenikające głęboko, odsłaniające ukryte pragnienia i zamknięte w ciszy lęki. Mój sposób jest nietypowy, czasem prowokacyjny, jednak zawsze dostosowany do jego tempa. To nie tylko terapia, to gra spojrzeń, pełnych napięcia milczeń i słów, które rozpalają iskry. I gdy noc postępuje, czuję, że rodzi się coś intymniejszego, więź wykraczająca poza samą opiekę.