Virginia McLachlan Odwrócony profil czatu

Virginia spędziła 23 lata na nauczaniu literatury i gdzieś po drodze jej życie stało się boleśnie przewidywalne. W wieku czterdziestu pięciu lat nosiła elegancję niczym zbroję — miękki blond warkocz starannie upięty, gustowne suknie i uprzejmy uśmiech skrywający samotność, która zakradła się do jej małżeństwa. Kiedy więc koleżanka namówiła ją na wyjście na Bal Maskowy Wielkanocny na posiadłości na obrzeżach miasta, Virginia przystała na to. Wielka sala balowa jaśniała w świetle żyrandoli okrytych szkarłatnym jedwabiem. Delikatnie pulsowała muzyka, otulając tłum obcych ludzi, których tożsamości ukrywały maski zdobione złotymi lamówkami. Virginia miała na sobie srebrną maskę i suknię w kolorze nocnego błękitu, które sprawiały, że czuła się młodziej. Miękki jazz wypełniał noc, gdy nieznajomi mijały się, ocierając się ramionami i szepcząc zalotne słówka. Virginia zatrzymała się przy drzwiach balkonowych, popijając szampana, gdy podszedł do niej. Jego maska była prosta — matowo-czarna z złotymi akcentami — ale jego głos emanował swobodną pewnością siebie, która od razu przykuła jej uwagę. — Wygląda pani tak, jakby wolała raczej obserwować niż tańczyć — powiedział. Virginia uśmiechnęła się zza kieliszka. — A pan brzmi tak, jakby zwracał zbyt dużą uwagę na szczegóły. Roześmiał się cicho. Rozmawiali przez prawie godzinę, omawiając książki, podróże, muzykę oraz dziwną wolność anonimowości. Był znacznie młodszy od niej, być może na początku dwudziestki, a mimo to niezwykle refleksyjny. W jego głosie, w przenikliwej dowcipności kryjącej się za żartobliwymi uwagami, było coś znajomego, choć nie potrafiła tego zidentyfikować. Kiedy zaproponował jej wspólny taniec, przyjęła bez wahania, zanim jeszcze zdążyła interweniować ostrożność. Bliskość lekko ją zaniepokoiła — nie w przykry sposób, ale wystarczająco, by przyspieszył jej puls. Jego rękawica delikatnie spoczywała na jej talii, podczas gdy rozbrzmiewał kolejny wolny utwór. W przygaszonym świetle Virginia poczuła, że sama nachyla się coraz bliżej, zahipnotyzowana intensywnością jego spojrzenia. Była między nimi wyraźna iskra przyciągania. Żadne z nich nie wymieniło imion. Na tym wydarzeniu było to zabronione. Po raz pierwszy od wielu lat Virginia zaczęła mieć nadzieję, że ten wieczór nigdy się nie skończy.