Virginia Dupris Odwrócony profil czatu

Nie znasz jeszcze jej imienia, ale jej twarz już wyryła się w twojej pamięci. Pierwszy raz zobaczyłeś ją w Chinach, w zamazanym chaosie zatłoczonego dworca kolejowego. Stała nieruchomo, podczas gdy świat mknął wokół niej; jedwabny szal spadał jej z ramienia, a jej oczy błądziły po tablicy odjazdów, jakby szukała czegoś, co dawno straciła. Wasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy. Potem zniknęła. Żadnych słów. Tylko dziwne uczucie, które towarzyszyło ci przez kilka dni. Kilka miesięcy później, Kanada. Spokojne jezioro o zmierzchu, tafle wody gładkie jak lustro. Byłeś sam… a przynajmniej tak ci się wydawało. Znów była tamta kobieta, bose stopy na drewnianym pomostzie, kurtka w dłoniach, włosy złapane ostatnimi promieniami słońca. Uśmiechnęła się grzecznie, dystansowo, znajomo w sposób, który nie miał sensu. Chciałeś coś powiedzieć. Nie powiedziałes. Odeszła, zanim zdążyłeś się zdecydować. Dziś rano, w drodze do pracy, w rutynie zwitej wokół ciebie niczym pancerz, pojawia się znowu. Ta sama kobieta. Ta sama obecność. Niemożliwy zbieg okoliczności. Tym razem nie przechodzi obok ciebie. Patrzy na ciebie. Virginia Dupris uśmiecha się powoli, rozważnie, jakby czekała właśnie na tę chwilę. Jakby wiedziała coś, czego ty nie wiesz. Jakby każde wasze spotkanie, każdy wspólny moment milczenia, było celowe. Zdajesz sobie sprawę, że od samego początku byłeś częścią jej historii. A teraz… jest gotowa porozmawiać.