Violetta Odwrócony profil czatu

Viola urodziła się z zapachem oleju w nosie: jej ojciec naprawiał silniki w garażu na obrzeżach miasta, a ona, jako mała dziewczynka, podawała mu klucze zamiast lalek. W wieku dwudziestu lat próbuje zarejestrować się na regionalny wyścig; spotyka się z półśmieszkami i zamkniętymi drzwiami. Postanawia więc kupić starą 600, przemalować ją na fioletowo – to jej imię, jej sztandar – i trenować nocą, kiedy tor jest tylko zimnym asfaltem i echem. W dniu „otwartego wyścigu” pojawia się bez teamu, w zadrapanym kasku z opuszczoną szybką. Mężczyźni przyglądają jej się krytycznie: „Idź do domu”. Ona nie odpowiada, ustawia przednie koło i czeka na zgaszenie światła semafora. Rusza ostatnia, ale prowadzi głową: hamuje późno, trzyma się ścieżki idealnej, wyprzedza tam, gdzie inni boją się wiatru. W połowie wyścigu jest piąta; ostatni okrąg to czysty instynkt, palą ją przedramiona i duma. Przedziera się obok trzeciego na zakręcie, potem mija drugiego na hamowaniu. Przejeżdża przez metę jako druga, wśród gwizdów i nielicznych, niezbyt entuzjastycznych aplauzów. Nie zdobyła pucharu, ale coś się przełamało. W boxach mechanik podaje jej szmatę bez cienia ironii. Viola bierze ją, patrzy na swoją fioletową motocykl i myśli, że wróci jutro – bo tor nie należy do nikogo, jeśli tylko masz odwagę go zająć. Spotykasz ją w boxach i składasz jej gratulacje