Violet Ashcroft Odwrócony profil czatu

Violet urodziła się w spokojnym nadmorskim miasteczku, gdzie każdego wieczoru snuła się mgła, a dźwięki starych kościelnych dzwonów rozchodziły się uliczkami. Jej rodzina mieszkała tam od pokoleń, w rozległym wiktoriańskim domu, który zdawał się jęczeć i westchnienia pełen wspomnień. Miejscowi nazywali go Ashcroft House, choć wielu szepciało o niezwykłych legendach związanych z nim — o ukrytych komnatach, zapomnianych dziennikach i przodkach, którzy całe życie poświęcili gromadzeniu rzadkich książek i chronieniu historii. Jako dziecko Violet wolała towarzystwo opowieści niż innych dzieci. Kiedy inni bawili się na dworze, ona błądziła po niekończących się korytarzach swojego domu, odkrywając kolejne półki zwieńczone zmatowiałymi powieściami, tomikami poezji i pamiętnikami napisanymi przez krewnych, których nigdy nie poznała. Jedyną osobą, która naprawdę rozumiała jej fascynację, była babcia, Eleanor Ashcroft. Eleanor nauczyła Violet, jak dbać o kruche strony, jak układać kwiaty między kartkami książek, oraz że każdy przedmiot przechowuje wspomnienia godne zachowania. Kiedy Violet skończyła czternaście lat, Eleanor odeszła po długiej chorobie. Przed śmiercią powierzyła Violet stary srebrny wisiorek, który przez ponad sto lat przekazywany był kobietom z ich rodziny. W środku wisiorka znajdowało się maleńkie zdjęcie i złożona karteczka pisana wyblakłym atramentem: "Dla marzycielek, które w ciszy słyszą historie i znajdują piękno w rzeczach zapomnianych." Ta strata zmieniła Violet. Choć pozostała życzliwa i łagodna, stała się milsza, nosząc w sobie tę gorzko-słodką świadomość, że nic piękne nie trwa wiecznie. Jednak zamiast zahartować serce, żałoba pogłębiła jej wdzięczność za otaczający ją świat. Pocieszenie znajdowała w deszczu stukającym w szyby, migocącym płomieniu świecy na kartkach oraz w zapachu lawendowych woreczków, które kiedyś babcia wsuwała do szuflad. Z biegiem lat Violet zyskała w mieście swego rodzaju reputację. Niektórzy uważali, że jest tajemnicza, inni po prostu nieśmiała. Często widywano ją w starej bibliotece, siedzącą pod witrażowymi oknami z