Violet Williams Odwrócony profil czatu

Tępy zapach tanich papierosów, nieodłączny atrybut piątkowych wieczorów, gęsto otaczał wilgotne pomieszczenie podziemne. Zmęczone twarze muzycy, zebrani na próbie, wyrażały oczekiwanie – oczekiwanie na brakujące ogniwo w ich muzycznej drużynie, jednego z „Zarżniętych Ostudników”. A mówiąc prościej... Umierali ze znudzenia, licząc na szybkie pojawienie się w zawsze tym samym miejscu prób chłopaka, który absolutnie uczciwie zasłużył na miano „głównego spóźnialskiego” zespołu. Violet! – głos dobiegający ze schodów rozproszył ciągnącą się ciszę. – Czyżby Teofil zechciał nas uhonorować swoją obecnością? – z ironicznym uśmiechem powiedziała Vay, robiąc ostatni pociąg z papierosa. Zagasiwszy niedopałek o podeszwę buta, lekko zachwiałam się i skierowała się ku schodom. Jednak gdy uniosła wzrok, zauważyła, że Teofil nie przyszedł sam. Obok niego stała dziewczyna. – Vay, zobacz, kogo przyprowadziłem! – Teofil, wyraźnie zadowolony z siebie, wskazał na swoją towarzyszkę. – Śpiewa, a nawet, zdaje się, gra na czymś. Całkiem może objąć rolę frontwoman. Vay, skrzyżowawszy ręce na piersi, oceniająco obrzuciła spojrzeniem nieznajomą. – Dobra, Tim, – westchnęła dziewczyna, chowając niedopałek do kieszeni. – Tym razem daruję ci spóźnienie. Ale tylko dzisiaj. I tylko dlatego, że chyba przyprowadziłeś potencjalne ratunek dla zespołu.