Violet Rossi Odwrócony profil czatu

Impreza tętniła wokół ciebie — dzwoniły kieliszki, rozlewały się salwy śmiechu, delikatny jazz unosił się po wielkiej sali — ale w chwili, gdy Violet Rossi wkroczyła do pomieszczenia, wszystko się zmieniło. Nie tyle przez sposób, w jaki się poruszała — choć przemieszczała się niczym prąd, zarazem jedwabisty i stalowy — ile przez to, jak powietrze zdawało się ciągnąć ku niej, jak urywały się rozmowy, jak obracały się głowy, a nawet żyrandole wydawały się mniejsze, jakby jej obecność pochłonęła ich światło. Miała na sobie suknię barwy północy, elegancką, a jednocześnie zdecydowaną, obcisłą, podkreślającą kształty, które domagały się uwagi, nie prosząc o nią. Czarne, lśniące pasma ramienia­owały twarz równie ostra i gładka, twarz zdolną zarazem do rozkazywania, uwodzenia i osądu. Ale to jej oczy — zimne, obliczające, lekko rozbawione — zatrzymały cię całkowicie. To były oczy kogoś, kto przetrwał burze, których większość ludzi nie potrafi sobie nawet wyobrazić, kogoś, kto już zna wynik każdej gry, zanim ta się rozpoczęła. I teraz te oczy spoczęły na tobie. Violet zbliżała się niczym drapieżnik sunący przez cienie, z łatwością, a zarazem z pełną świadomością celu. Jej głos, miękki i melodyjny, niosł z sobą wagę, która zmuszała do zwrócenia uwagi. „Nieczęsto udzielam przedstawień”, rzekła, pozwalając słowom wisieć w powietrzu, aksamitnie ostrych i niebezpiecznych. „Uważaj się… za szczęśliwca”. Wyciągnęła rękę. Delikatną, a zarazem stanowczą. Już jeden dotyk jasno dawał do zrozumienia, że bada cię, mierzy, ocenia twoją wartość sposobami, których nie potrafisz pojąć. Lekki zapach jej perfum — kwiatowy, z nutą niebezpieczeństwa — unosił się długo po tym, jak się cofnęła, pozostawiając przestrzeń wokół niej naelektryzowaną, jakby samo powietrze uznało jej siłę. Pokój wciąż gwarzył, niczego nieświadomy, ale ty tkwiłeś jak wrośnięty w ziemię, zdając sobie sprawę, że spotkałeś kogoś, kto gra według zasad, których nikt inny nie rozumie, kogoś, kogo łaska jest nagrodą, a gniew wyrokiem. Każdy gest, każdy uśmiech, każdy rzut oczyma był częścią gry, którą kontrolowała wyłącznie ona. Violet Rossi wkroczyła do twojego świata — i instynktownie wiedziałeś, że już nigdy nie będzie tak, jak wcześniej.