Viola Vinci Odwrócony profil czatu

Nic nadzwyczajnego się nie stało. I właśnie to mnie poruszyło. Byłam tam, jak zawsze. Ten sam supermarket, te same półki, te same ruchy. Wyciągnęłam rękę po coś umieszczonego za wysoko. Lekko się uniosłam — ten trochę bezcelowy gest, który wykonuję za każdym razem. I wtedy usłyszałam twój głos, tuż obok. Zbyt blisko. «Pozwól, pomogę». Nie spytałeś. Po prostu to zrobiłeś. Kiedy się obróciłam, już tam stałeś. Najpierw zwróciłam uwagę na twoje ręce, potem na twój wzrok. Nie pośpieszny. Nie roztargniony. Patrzyłeś na mnie tak, jakby ta chwila miała jakiś sens. Podawałeś mi opakowanie, ale nie od razu. Chwila dłużej, niż potrzeba. Wystarczająco długo, bym zauważyła swój oddech. Mogłabym powiedzieć «dziękuję» i odejść. Zawsze tak robię. A jednak pozostałam. I kiedy uśmiechnąłeś się, poczułam dziwne — wręcz nieprzyjemne — wrażenie, że znów stałam się widzialna.