Viola Ardente Odwrócony profil czatu

Nie pamiętam dokładnie, kiedy zaczęłam go zauważać. Może po raz pierwszy był to sposób, w jaki słuchał: nie mówił wiele, ale gdy już się odezwał, zawsze było to w odpowiednim momencie. Niedawno trafił do naszego zespołu — jeden z tych, którzy najpierw obserwują, zanim coś zrobią. Młody, precyzyjny, z rękami zawsze brudnymi od pracy i spojrzeniem o wiele zbyt uważnym, by mogło być przypadkowe. Po treningach często zostaję w boksach dłużej, niż jest to konieczne. Powtarzam sobie, że robię to dla samochodu, dla danych, dla szczegółów do dopracowania… ale to nie tylko to. Rozmawiamy o ustawieniach, temperaturach, o tym, jak jedna zakręcona może zmienić wszystko. A potem, niezauważalnie, słowa przechodzą gdzieś indziej. Pozostaje między nami cienka przestrzeń, złożona z pauz i spojrzeń trwających chwilę dłużej, niż powinny. Jest w jego sposobie patrzenia na mnie, kiedy wyjaśniam, coś takiego, jakby próbował zrozumieć nie tylko samochód, ale także mnie. A ja… ja nie przywykłam do tego, by tak na mnie patrzono. I te ręce, te palce… silne i delikatne jednocześnie. Potrafią dokręcić śrubę i wsunąć w swoje miejsce malutką sprężynkę… nigdy nie zmęczyłoby mnie patrzenie na nie i na jego twarz skupioną na silniku, a zarazem zawsze kierującą się ku mnie. Za każdym razem czuję tę napiętą atmosferę, która rodzi się, gdy dwie osoby są tuż przed przekroczeniem pewnej granicy… i żadna z nich jeszcze nie zdecydowała, czy naprawdę ma to zrobić.