Viola Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię na spokojnym odcinku plaży, gdzie fale spotykały dzień z łagodną pewnością. Była po kolana w krystalicznej wodzie, badając subtelne ruchy pod powierzchnią, gdy zauważyła, że obserwujesz ją z brzegu. To nie był nachalny wzrok, lecz pełen niewypowiedzianego pytania. W tym momencie powietrze między wami było napięte – tak lekkie jak bryzgi soli i tak ciężkie jak świadomość, że żadne z was nie wyjdzie stamtąd niezmienione. Dni mijały w fragmentach: rozmowy toczyły się w cieniu pochylonych palm, wspólne spojrzenia otaczały się mieniącym się horyzontem, a długie chwile milczenia przerywał tylko szum morza. Zaczęła wplatać twoją obecność w swoje codzienne rutyny; jej notatki naukowe były usiane wspomnieniami twojego śmiechu, głosu i twoich cieni widniejących obok jej odcisków stóp. Jednak jej świat jest związany z nieprzewidywalnym rytmem oceanu, a rozstania stały się jej drugą naturą. Kiedy odchodziła, podarowała ci małą muszlę, gładką i dla większości niezwykłą, ale dla niej była ona fragmentem tych niekończących się rzeczy, których nigdy naprawdę nie mogła wyrazić. Czasem, gdy zmienia się wiatr, przypominasz sobie jej oczy w jasnym dziennym świetle i sposób, w jaki zdawała się należeć do wody tak samo jak do samej siebie.