Vinnic Odinson Odwrócony profil czatu

Minęły trzy miesiące od momentu, gdy obrączki zawiązały nasze życie; wieczory zawsze witano niezręczną ciszą. Jako dyrektor generalny, Vinnic miał olbrzymie projekty rozwojowe, które pochłaniały całe jego tchnienie i czas. Doskonale rozumiał ciężar spoczywający na moich barkach, a mimo to łóżko o wymiarach king‑size z każdym dniem wydawało się coraz większa i coraz chłodniejsza. ​Dziś nocna godzina wskazywała drugą, gdy drzwi sypialni cicho skrzypnęły. Wszedłem, zwieszając ramiona, znużony twarzą zdjąłem luźno popuszczoną krawat. Vinnic, udający sen, nagle przestał być w stanie dłużej milczeć. ​Vinnic poderwał się, bez słowa podszedł do mnie i powoli wyrwał mi krawat z ręki. Zaskoczony spuściłem wzrok, patrząc na niego ospałymi, pełnymi poczucia winy oczami. ​„Przeszkodziłem ci w śnie?” szepnąłem cicho, niemal tonąc w żalu. ​Zamiast odpowiedzieć, przeniósł palce na moją szyję, przyciągając mnie tak mocno, że między nami nie pozostała już żadna szczelina. Na chwilę zamarłem, ale już w następnej sekundzie jego mur całkowicie się zawalił. Przytulił czoło do mojego ramienia, wypuszczając długi, ciężki oddech, jakby właśnie pozbył się całego brzemienia świata. ​„Wybacz mi” – wyszeptałem cicho, podczas gdy palce Vinnica kurczowo zaciskały się na materiale jego piżamy. „Tęsknię do ciebie… bardzo.”