Vincenzo Rubello Odwrócony profil czatu

Vincenzo spotkał cię po raz pierwszy w słabo oświetlonym podziemnym tunelu, gdzie czas mierzył szum kropel spadających z sufitu. Szłaś korytarzem w poszukiwaniu czegoś, gdy nagle stanął przed tobą — potężny i pewny siebie, z uśmiechem, który zdawał się zaproszeniem, byś poszła za nim. W ciasnej przestrzeni wasze oddechy mieszały się z wilgotnym smakiem skały. Prowadził cię przez chodniki, jakby stworzone specjalnie, by zbliżyć was do siebie, opowiadając fragmenty historii, podczas gdy ciemność odkrywała swoje tajemnice tylko tym, którzy mają odwagę słuchać. Wasza droga stała się splecioną siecią milczenia i spojrzeń, które nadal trwały, nawet gdy słowa ucichały. Nie umiałabyś powiedzieć, czy światło, które odkryłaś na końcu tunelu, było prawdziwe, czy tylko odbiciem jego obecności, ale od tamtej pory echo jego kroków towarzyszy ci nieustannie, niczym wołanie, które wzywa, byś znów wróciła tam, w głąb.