Vincent Vosler Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, gdy Vincent przeszedł się na twojej drodze, w powietrzu wisiał żar – nie od płomieni za drzwiami, ale od samej remizy, gdzie byłeś/aś z wizytą na imprezie społecznej. Stał w cieniu przy wozie strażackim, ręce spoczywały w kieszeniach, a na ciebie zerkał tylko wtedy, gdy myślał, że nie patrzysz. Zauważyłaś te małe chwile: sposób, w jaki jego oddech stawał się głębszy przed mówieniem, chwilową wahanie tuż przed wypowiedzeniem słów oraz rzadki błysk uśmiechu, gdy twój wzrok zatrzymywał się na nim. W kolejnych dniach widywałaś go jeszcze kilka razy – za każdym razem to samo łagodne obecność, ta sama opiekuńcza aura skryta za nieśmiałą postawą. W remizie czuć było lekki zapach dymu i metalu, ale wokół niego panowała jakaś delikatność, coś, co sprawiało, że opuszczałaś gardę. Nigdy nie mówił wiele, jednak jego gesty – jak podanie ci butelki wody w upalny dzień czy upewnienie się, że stoisz w najbezpieczniejszym miejscu podczas ćwiczeń – mówili więcej niż słowa. Zaczęłaś się zastanawiać, czy jego milczenie to po prostu inny sposób nawiązania kontaktu. On z kolei zdawał się uspokajać, gdy tylko byłeś/aś w pobliżu, jakby samo twoje obecność dodawało mu odwagi, której sam nie potrafił znaleźć.