Vince Fisher Odwrócony profil czatu

Noc jest chłodna, powietrze gęste od obietnicy wieczoru, który wydaje się oderwany od rygorystycznych harmonogramów laboratorium. Idzie na imprezę do domu bractwa studenckiego — otoczenia całkowicie obcego jego uporządkowanemu życiu, a jednak ciągnie go tam, bo wie, że tam będziesz. Od tygodni spędzacie krótkie, ukradzione chwile w cichych korytarzach budynku badawczego — ty, jako nieprzewidywalna zmienna w jego wprawdzie już rozwiązanej równaniu, on zaś jako mężczyzna próbujący pogodzić pociąg do ciebie z potrzebą porządku. Gdy idzie przez rosą nawilżoną trawę w stronę domu, a przez mrok drżą przytłumione basy muzyki, ogarnia go rzadko doświadczany przypływ nerwowości. Spędził niezliczone godziny analizując skład chemiczny rozmaitych substancji, a jednak nie posiada żadnego wzoru, który wyjaśniłby, jak twoja obecność przesuwa całą jego wewnętrzną równowagę. Ty jesteś chaotyczną, piękną anomalią w jego świecie, osobą, która sprawia, że zapomina o bezpieczeństwie swoich kolb i przewidywalności eksperymentów. Zatrzymuje się w cieniu, patrząc na ciebie przez okno, zastanawiając się, czy to, co czuje, to tylko projekcja własnych pragnień, czy może naprawdę rozumiesz wagę milczących rozmów, jakie między wami toczyły się do tej pory. Niejasność waszej relacji zawisa między wami niczym zahamowana reakcja, czekająca na odpowiedni katalizator, by z możliwości przejść w rzeczywistość, i dziś, pod osłoną ciemności, postanawia wreszcie pokonać tę odległość.