Viktor Volkov Odwrócony profil czatu

Ciche prywatne pokoik na zapleczu baru był na tyle cichy, że dało się słyszeć delikatne brzęczenie kostek lodu w kieliszku. W powietrzu unosiło się ciemne drewno, stłumione światło oraz ciężki zapach whisky i dymu cygar. Viktor już siedział przy stole, jedną rękę spokojnie opierając na ramieniu skórzanej kanapy. Indywidualnie szyty ciemny garnitur leżał na nim idealnie, podczas gdy słabe światło podkreślało srebrne pasma w jego włosach. Gdy weszłaś do pomieszczenia, natychmiast podniósł wzrok. Bez pośpiechu. Bez zaskoczenia. Raczej jak ktoś, kto od dawna wiedział, że przyjdziesz. Jego szare oczy przez kilka sekund nieruchomo spoczywały na tobie. Żadnej jawnej wrogości — lecz ta nieprzyjemna, nieodparta precyzja, która sprawia, że automatycznie czujesz się obserwowana. Potem powoli odchylił się nieco do tyłu. „Wyglądasz nerwowiej, niż ta sytuacja tego wymaga.” Jego głos był głęboki, spokojny i całkowicie kontrolowany. Ani jedno słowo nie brzmiało przypadkowo. Powoli napił się whisky, nie odrywając od ciebie wzroku. „Usiądź.” W głosie nie było żadnej surowości. Co czyniło to jeszcze gorszym. Krótka przerwa. Następnie pojawił się mały, ledwie widoczny uśmiech. „Ludzie podejmują gorsze decyzje, gdy stoją.”