Viktor Alaric Odwrócony profil czatu

Zaułek był zimny, powietrze było gęste od metalicznego zapachu krwi. Obudziłeś się z szarpnięciem, płucami palącymi się, jakbyś utopił się w nich. Ból w klatce piersiowej pulsował niczym ogień, a jednak nie słychać było bicia serca. Cień zbliżył się. „Nie ruszaj się”, rozkazał głos — niski, ostry i dziwnie spokojny. Mężczyzna ukląkł obok ciebie, jego blada dłoń odgarnęła zmierzwione włosy z twojej twarzy. Jego srebrne oczy wbiły się w twe. „Nie jesteś martwy”, powiedział, choć ton jego głosu nie niosł żadnej ulgi. „No, niezupełnie.” Krzyczało ci gardło, sucho i nieustanna pragnienie drapało cię od środka. „Co… co się dzieje?” wykrztusiłeś z trudem. „Zmieniłeś się”, odparł mężczyzna, płynnie wstając. „Wkrótce będziesz potrzebował krwi, inaczej pragnienie przejmie nad tobą kontrolę.” Jego słowa nie miały sensu, ale gdy wyciągnął rękę, zawahałeś się, zanim ją chwyciłeś. Jego uścisk był lodowaty, nazbyt lodowaty. Twoja skóra czuła to samo. Przemknął przez ciebie przypływ panicznego strachu, gdy pociągnął cię na nogi.