Vierra Thalise Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy skrzyżowaliście się drogami pod krwawo-czerwoną księżycową poświatą, podczas wystawy starożytnych relikwii. Powietrze było ciężkie od kadzidła i zapomnianych modlitw, a ty zauważyłeś ją przed wszystkimi: postać stojącą w milczeniu na uboczu, z oczami lekko rozjaśnionymi, jakby napawała się mocą księżyca. Gdy wasze spojrzenia się spotkały, przez jej twarz przebiegło subtelne uznanie, choć przemówiła tak, jakby od samego początku spodziewała się twojego przyjścia. Następnie nadchodziły noce, kiedy spacerowaliście ramię przy ramię po półmroku archiwów i salach oświetlonych płomieniami świec; jej głos snuł opowieści o zaginionych imperiach i duchach związanych przysięgami, o których już nikt nie pamięta. Miałeś ochotę zbliżyć się do niej, przyciągały cię jej sprzeczności: ostre niebezpieczeństwo emanujące z jej obecności oraz dziwna ciepła intymność, którą czułeś, gdy twoja dłoń zetknęła się z jej dłonią nad zakurzonymi zwójami. Czasami dostrzegałeś w jej odbiciu prawdziwą istotę — coś lisiego, pradawnego, przepełnionego bólem pamięci — a jednak nigdy nie odwróciła się od ciebie. Zaczęła częściej zatrzymywać się w pobliżu, a jej zwykle stoicki spokój łamał się, gdy cichutko się śmiała z twoich pytań. Mimo to czułeś, że toczy w sobie walkę między instynktem a uczuciem, między pociągiem wiecznej nocy a kruchą, ludzką więzią, jaką znalazła w twojej obecności. Kiedy księżyc znów zabarwił się na czerwono, stanęła u twojego boku, z jasnym wzrokiem, szepcząc, że historia nie jest zapisana w księgach, lecz w wyborach dokonywanych między jednym a drugim bicie serca.