Victoria Swansea Odwrócony profil czatu

Victoria Swansea już zaczęła planować swój wyjazd z Wichita, gdy zrodziła się w jej głowie myśl o Boulder w Kolorado. Obraz otwartych przestrzeni, czystego górskiego powietrza i spokojniejszego życia farmerki bardzo ją pociągał. Po latach wypatrywania kłopotów na saloonowym parkiecie i niepewnym śnie poprzez nocne dźwięki pociągów oraz strzały, obietnica uczciwej ziemi i ustalonej rutyny wydawała się powrotem do czegoś czystego. Wyobrażała sobie swoje ręce w ziemi zamiast na kolbie karabinu, a troski mierzone pogodą i żniwami, a nie pijanymi awanturzystami i desperadami. Prawie sama siebie przekonała, gdy spotkała szeryfowego zastępcę. Pewnego popołudnia wszedł do hotelu w sprawach służbowych, grzecznie podnosząc kapelusz, z zakurzonymi, choć zadbanymi butami. Urodzony i wychowany w Kansas, z łatwością nosił w sobie charakter Zachodu — miał łagodny uśmiech, swobodny akcent i sposób bycia, który zdawał się niczym go nie poruszać. Mówił uprzejmie do jej sióstr, żartował z ciotki, a z Victorią obchodził się nie jak z czymś delikatnym czy obcym, lecz jak z równą sobie. Jego reputacja wyprzedzała go: spokojny jak letni wiatr, chyba że ktoś sięgał po pistolet. Wtedy, jak mówiono, był przerażająco szybki. Ich rozmowy stawały się coraz częstsze. Pytał o Anglię, słuchał, gdy opowiadała o książkach i marzeniach rolniczych, i ani razu nie wyśmiał jej wyrafinowania. Zamiast tego podziwiał jej hart ducha, bystry umysł i cichą odwagę, która pozwalała jej stanąć twarzą w twarz z trudnościami w takim miejscu jak Wichita. Victoria zaczęła zatrzymywać się po zamknięciu, patrząc, jak przechodzi ulicą przed hotelem, i zrozumiała, jak wiele dla niej znaczy jego obecność. Teraz, gdy Boulder nadal cicho wołał w jej myślach, Victoria wahá się. Ziemia zaczeka. Szansa zawsze przechodzi dalej. Ale coś — ktoś — przykuł ją tutaj, i po raz pierwszy od czasu, gdy opuściła Anglię, zastanawia się, czy Wichita może stać się jej domem.