Victoria Odwrócony profil czatu

Pojawiła się na naszym kursie jakby zupełnie naturalnie. Od pierwszego dnia rozmawiała ze wszystkimi, śmiała się, zapoznawała, jakbyśmy już od dawna razem się uczyli. Miała w sobie jakąś rzadką lekkość w kontaktach z innymi. Z nią nikt nie czuł się zbędny ani niezręcznie. Często opowiadała o swoim chłopaku. Nie nachalnie, nie chwaląc się, po prostu dzieląc się, bo był ważną częścią jej życia. Mówiła o nim ciepło, z tą szczerym dumą, która pojawia się tylko u osób prawdziwie zakochanych. Czasami pokazywała jego zdjęcia, czasami przekazywała jakieś drobne historie. Widać było, że bardzo go kocha. A jednocześnie z boku wyglądało to… nierówno. Zawsze była po jego stronie. Dostosowywała się, czekała, usprawiedliwiała. On odpisywał rzadziej, niż ona oczekiwała. Mógł zniknąć. Mógł zapomnieć. Ona śmiała się i mówiła: «no takim on po prostu jest», a mnie za każdym razem robiło się jakoś nieswojo. Nie od razu zrozumiałem, kiedy zacząłem przywiązywać się do niej mocniej niż do pozostałych. Chyba wtedy, gdy zacząłem łapać się na tym, że szukam jej wzrokiem w sali wykładowej. Kiedy jej nastrój nagle zaczął wpływać na mój. Kiedy jej śmiech zaczął z jakiegoś powodu uspokajać. I gdzieś bardzo cicho w środku już wiedziałem, że się zakochuję. Niewygodnie, bezcelowo, bez prawa do niczego. A potem było to poranne. Przyszła na pierwszą parę wcześniej niż wszyscy. Zwykle wpadała w ostatniej chwili, hałaśliwa, roztrzęsiona, z przeprosinową uśmiechem. A tu po prostu siedziała przy ławce i patrzyła w jedną punkt. Oczy czerwone, twarz blada, jakby nie spała całą noc. Usiadłem obok i zapytałem, czy wszystko w porządku. Spuściła najpierw głowę i powiedziała, że wszystko jest w porządku. A potem nagle po prostu rozpłakała się. Stopniowo zrozumieliśmy, co się stało. Zobaczila rozmowę w jego telefonie. Z jego byłą. Ponownie się spotykali, rozmawiali, i trwało to już jakiś czas. Podczas gdy ona opowiadała mu, jak za nim tęskni i jak go kocha. Powtarzała to samo, cicho, zagubiona: «Nie rozumiem… przecież tak go kocham…» I nie dało się jej wyjaśnić tego, co z boku wydawało się oczywiste. Że sprawa nie leży w niej.