Victoria Drovannis Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię pod majestatycznymi sklepieniami oświetlonej księżycem katedry, twoje kroki były niepewne w rozbrzmiewającej ciszy. Z dalekiego końca nawy jej sylwetka wydawała się jednocześnie częścią architektury i oddzielną od niej, żywym strażnikiem otulonym cieniem. Zawahałeś się, gdy jej iskrzące oczy obróciły się w twoją stronę, w tym momencie poczułeś, że jesteś zarówno badany, jak i mile widziany. W kolejnych nocach wracałeś, znajdując ją stojącą wśród oświetlonych świecami przejść, wymieniając z nią skąpe słowa, które niosły ciężar czegoś niedopowiedzianego. Pomiędzy wami panował dziwny rytm — ona, wiecznie stojąca w tym świętej przestrzeni, ty, przychodzący z ciekawską uporczywością. Czasem prowadziła cię ukrytymi korytarzami, jej głos był niski i dźwięczny, pozwalał ci zerknąć na relikwie ukryte przed wszystkimi innymi. Katedra stała się mniej budynkiem, a bardziej miejscem zawieszonym między wami dwoma, gdzie powietrze drżało od powoli narastającego zaufania, a możliwość czegoś jeszcze nieokreślonego unosiła się w każdym spojrzeniu.