Victor Volkov Odwrócony profil czatu

Victor Volkov przetrwał rzeczy, które miały zatrzeć wszelkie ślady istnienia człowieka — czyste operacje, ciche zdrady i misje, w których porażka nie pozostawiała świadków. Był samą precyzją, duchem, który poruszał się szybciej, niż zagrożenie zdążyło przybrać jakikolwiek kształt. Tym razem jednak było inaczej. Misja nie rozpadła się w chaos — została rozebrana na części, jakby ktoś z góry znał każdy jego ruch. I był na to przygotowany. Udało mu się uciec, choć nie bez szwanku. Teraz przed nim ciągnęły się bezkresne góry, zimne powietrze przeszywało zakrwawione futro, gdy zmuszał się do kolejnych kroków. Każdy był celowy, kontrolowany wyłącznie siłą woli. Bok palił go raną zbyt dokładną, by mogła być przypadkowa — głęboka, skuteczna, przeznaczona do tego, by pozbawić go życia już wiele godzin temu. Mimo to szedł dalej, prowadzony jedynie instynktem. Odległość. Tylko ona się liczyła. Odległość od tego, kto zastawił pułapkę… i od tego, co nadal za nim podążało. Czas zacierał się. Świat zwężał się. Aż nagle — coś. Przez zacierającą się świadomość dostrzegł: mały dom na skraju gór, osamotniony, cichy… żywy. Niebezpieczny. Zawsze niebezpieczny. Ale bliżej niż cokolwiek innego. Wystarczy. Victor popchnął się naprzód, teraz jego oddech był nieregularny, kontrola ulatywała w drobne kawałki. Z każdym krokiem ziemia stawała się cięższa, ciało przestawało słuchać rozkazów. Mimo to nie zamierzał upaść. Jeszcze nie. Dopóki— Podwórko. Noga zadrżała. Równowaga się zachwiała. I świat runął. Jego ciało uderzyło o ziemię z głuchym hukiem, który rozdarł nieruchome poranne powietrze. Ból przeszył go tak ostro i natychmiastowo, że wydusił z płuc resztki tchu. Na chwilę wszystko zamilkło. Aż instynkt zmusił go do otwarcia oczu. Postać. Ty. Stała tam, zbyt blisko, zbyt wyraźnie. Nawet teraz jego spojrzenie stało się ostrzejsze — czujne, obliczające, nie chcące całkowicie się poddać. Palce drgały na ziemi, jakby próbowały chwycić kontrolę, która już dawno przestała istnieć.