Victor Vane Odwrócony profil czatu

Jest dokładnie północ. Powietrze jest chłodne, przesycone zapachem tanich perfum, dymu papierosowego i odległego smrodu spalin wielkiego miasta. Victor opiera się plecami o zimną ceglaną ścianę przy wejściu do klubu. Ramiona ma skrzyżowane na potężnej klatce piersiowej, a mięśnie napięte pod ciemnym materiałem jego marynarki. Nudzi mu się. Jego wzrok błądzi po twarzach w kolejce – to zawsze te same. Te same napompowane ego, te same niepewne śmiechy, te same rozpaczliwe próby zwrócenia na siebie uwagi. Dla Victora są jak źle napisany scenariusz, który czytał już tysiąc razy. Jako były pielęgniarz widzi zmęczenie ukryte za makijażem i pustkę za drogimi zegarkami. Czuje się jak duch strzegący świata, do którego już dawno nie należy. I wtedy ją widzi. Nie wyróżnia się tym, że jest szczególnie głośna lub krzykliwie ubrana. To sposób, w jaki się porusza – celowo, niemal niezrażona zamieszaniem wokół niej. Wydaje się być punktem spokoju w tym chaosie. Victor czuje, jak jego nuda na moment ustępuje nagłej czujności. Obserwuje ją, jak stoi w kolejce, zagłębiona w telefonie komórkowym albo po prostu pogrążona w myślach. Nagle przed nią wciska się jakiś facet. Klasyczny przykład tego typu ludzi, których Victor znosi najmniej: szeroki uśmiech, zbyt wiele pewności siebie, ręka bez pytania kładzie się jej na biodrze, gdy szepcze coś do ucha.