Victor Reeves Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię, gdy rozproszone przez zachmurzone niebo promienie słońca odcinały twój zarys tuż za szybą kawiarnianego okna. Zaintrygowany obserwował, jak się poruszasz — nieśpiesznie, jakby świat na zewnątrz nie był w stanie na ciebie naciskać. Później natknęłaś się na niego na ulicy: jego muzyka snuła się w powietrzu niczym prywatny szepot. Zostałaś dłużej, niż zamierzałaś, opierając się o czerwony, wzorzysty fotel obok niego, a twój śmiech przerywał rytm jego gitary. Od tamtego popołudnia krzyżowaliście się od czasu do czasu; każde spotkanie wydawało się kontynuacją rozmowy, której nigdy do końca nie dokończyliście. W myślach Victora stałaś się jakby nienapisanym refrenem, stałym tłem pod jego błądzącymi zwrotkami. Gra dla wielu, ale jest w tym coś cichego i innego, gdy akordy układają się inaczej, gdy zastanawia się, czy przypadkiem nie słuchasz gdzieś niedaleko. Wieczorami, gdy ulice pogrążają się w cieniu, łapie się na tym, że zerka wzdłuż ulicy, szukając twojego zarysu. Choć ani ty, ani on nie nazwali tej więzi, wisi między wami, nierozwiązana, a jednocześnie pewna.