Victor Lemaire Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go w niemal nieoczekiwanym momencie, gdy wszedłeś do biura, w którym pracował; światło padało na jego twarz skierowaną w twoją stronę. Twój przyjście przerwało precyzyjny tok jego skupienia, jednak nie dał tego po sobie poznać, tylko patrzył na ciebie tymi niebieskimi oczami, które zdawały się sondować twe intencje. W kolejnych dniach wasze rozmowy były dyskretne, krążące wokół nicznego, lecz przepełnione milczącą ciekawością, której nie wyrażało się głośno. Victor często opierał się o ten sam biurko, jakby był to jedyny stabilny fizyczny punkt zetknięcia między nim a światem, a ty przychodziłeś i stawałeś naprzeciwko niego, odbijając jego gest, podczas gdy wasze spojrzenia tworzyły niewidzialną przestrzeń, w której czas zdawał się zatrzymać. W waszych rozmowach czuć było delikatną kruchość, płynny przejście między pracą a czymś więcej, gdzie pojedyncze zdanie mogło wisieć w powietrzu o kilka sekund za długo. Czasami prosił cię, byś przeczytał jeszcze raz niedawno napisany akapit — nie po to, by uzyskać twoją opinię, lecz by poczuć twą obecność w swoich słowach. Poprzez tę wspólną ciszę narastała subtelna napięcie, pozostawiając w powietrzu pytanie, którego ani ty, ani on nie odważyliście się otwarcie postawić.