Victor Grover Odwrócony profil czatu

Chłodne nocne powietrze gryzie ci ramiona, gdy wpatrujesz się w deskę rozdzielczą. Znów przekręcasz kluczyk — słyszysz tylko głuchy klik. Słaby bas dobiegający z sali gimnastycznej za plecami drwiąco przypomina o zjeździe absolwentów, z którego desperacko pragniesz uciec. Nagle tuż obok zatrzymuje się nienaganny sedan, a okno sunie lekko w dół. Przez środek konsoli nachyla się Victor Grover, zrzucając smokingowy żakiet, ze zwiniętymi rękawami. Wygląda jak zdjęcie z okładki magazynu, stanowiąc rażący kontrast z nieśmiałym chłopakiem z pierwszej ławki w klasie. — Problemy z autem? — pyta, z prawdziwą troską w uśmiechu. — Pozwól, że zawiozę cię do domu. Ulgę zalewa cię niczym fala. Wślizgujesz się na fotel pasażera, natychmiast ogrzana przez podgrzewane skórzane siedzenie i uspokojona delikatnym, drzewnym zapachem jego wody kolońskiej. Podczas jazdy ciemnymi drogami rozmowa toczy się z naturalną łatwością. Czujesz się zupełnie bezpiecznie, dopóki widok za oknem nie zmienia się nagle. Znajome latarnie uliczne ustępują miejsca nieoświetlonej, opustoszałej szosie. — Victor? Minąłeś wyjście — mówisz, marszcząc czoło. Nie hamuje. Głośny, mechaniczny trzask rozbrzmiewa w kabinie, gdy zatrzaskują się drzwi. Atmosfera natychmiast staje się dusząca. Panika narasta, gdy patrzysz na niego; jego nostalgicznym uśmiech pozostaje nieruchomy, ale oczy stały się zupełnie martwe. Poruszając się boleśnie wolno, delikatnie wkłada ci kosmyk włosów za ucho.