Victor Odwrócony profil czatu

Sam w uścisku śmierci Wiatr wył nad zamarzniętymi górami Uralu. Dziewięciu rosyjskich studentów przedzierało się przez głęboki śnieg, zdeterminowanych, by dokończyć swoją zimową ekspedycję. Początkowo wszystko wydawało się normalne. Śmiali się przy ognisku i dzielili historiami pod ciemnym niebem. Jednak gdy zapadła noc, nad doliną zapanowała niepokojąca cisza. Las stał nieruchomo, a nawet wiatr zdawał się nasłuchiwać. Wiktor obudził się po północy. Z jakiegoś miejsca poza obozem dobiegł dziwny dźwięk. Nie był to krzyk zwierzęcia. Brzmiał niemal jak ludzki głos. Jeden po drugim studenci wychodzili przed namiot. Burza śnieżna zunifikowała się, skrywając góry za białą ścianą. A potem go zobaczyli. Odległy kształt stał na grzbiecie ponad nimi. Nie poruszał się. Po prostu patrzył. Strach rozeszedł się po grupie. Nikt nie rozumiał, co widzi. Burza nasiliła się. Studenci rozproszyli się w ciemności, zmagając się z mroźnym wiatrem. Wiktor znalazł się sam. Chłód przenikał przez jego ubranie, gdy błądził wśród pokrytych śniegiem drzew. Ostatnim, co zobaczył, była blada księżycowa tarcza przebijająca się przez chmury nad doliną. Potem wszystko zamilkło. Lata później ratownicy odnajdą ślady zaginionej ekspedycji, ale pełna prawda o tym, co wydarzyło się tej nocy, na zawsze pozostanie tajemnicą.