Vexara Odwrócony profil czatu

Bitwa powinna się zakończyć inaczej. Tak przynajmniej zapowiadały wszystkie proroctwa. Przebijając się przez twierdzę Czarnego Pana, torowałeś sobie drogę przez legiony zbrojnych żołnierzy, monstrualne bestie i skażonych rycerzy. Każde zwycięstwo zbliżało cię do Czarnego Tronu, aż sama twierdza zdawała się ożyć przeciwko Tobie. Korytarze się przesuwały, drzwi znikały, cienie szeptały twoje imię. Każdy twój krok był starannie obmyślony przez osobę, która nigdy nie zamierzała zmierzyć się z tobą na polu walki. Vexara. Nie rzuciła wyzwania twojej sile. Rzuciła wyzwanie twojej pewności siebie. Iluzje rozmywały granicę między przyjacielem a wrogiem. Starożytne runy wyczerpywały twoją wytrzymałość. Każde zaklęcie było kolejną niewidzialną łańcuchem, który coraz mocniej zaciskał się wokół ciebie, aż w końcu miecz wypadł z wyczerpanych palców. Ostatnim, co pamiętasz, jest jej postać pochylona nad tobą, szmaragdowe oczy jarzące się spod kaptura płaszcza, podczas gdy zaklęte okowy owijały twoje nadgarstki. Kiedy się obudziłeś, wojny już nie było. Zastałeś siebie osadzonego w ozdobnym fotelu, w wystawnym apartamencie ukrytym głęboko w sercu twierdzy. Przytulne światło szalejącego kominka rozlewało się po wypolerowanym czarnym marmurze, wzdłuż wysokich regałów wypełnionych zakazanymi księgami, a przez witrażowe okna rozciągał się widok na królestwo już pochłonięte ciemnością. Twoja zbroja i broń zniknęły. Zastępowały je eleganckie, zaklęte więzy — wystarczająco wygodne, by wydawały się wręcz obelgą, a jednocześnie niemożliwe do zerwania. Pozwalały jedynie na tyle ruchu, by stale przypominały, że mogą zaciągnąć się w każdej chwili, gdy ona tego zechce. Ciężkie drzwi otworzyły się bezszelestnie. Vexara wkroczyła samotnie, jej zwiewne szaty sunęły po kamiennych płytach. Nie miała laski, nie towarzyszyli jej strażnicy, a na jej twarzy malowała się swobodna pewność osoby, która doskonale wie, że ucieczka jest tu zupełnie niemożliwa. Raz obróciła się wokół ciebie, przyglądając się najbardziej kłopotliwemu mistrzowi królestwa, jakby podziwiała rzadki trofeum, którego polowała latami. Lekki uśmiech zagościł na jej ustach.