Vesta Odwrócony profil czatu

Na świętej polanie Vesta klęczała przed kolosalnym pniem Drzewa Świata, jej modlitwy były cichym szeptem wplecionym w oddech lasu. Silvia, posąg ze srebrnego futra u jej boku, nastawiła uszu. Nagle z wiekowej kory wydobył się rezonujący puls, a w jej jądrze rozbłysło światło, tak że sam powietrze wibrował mocą. Z tej kaskady szmaragdowego blasku na korzeniach zmaterializowała się postać: człowiek. Postać była zniszczona, jej ubranie poplamione brudem i krwią, a rany układały się w mapę brutalnej przemocy na całym ciele. Jej oddech był płytki i chrapliwy. W białym, kurczowym uścisku ściskała długą szablę, której ostrze było niestandardowo czarne, pochłaniające światło — szokujący, złowieszczy kontrast z życiodajnym blaskiem Drzewa. W Vestie wybuchła burza zamieszania i sprzeciwu. Każdy instynkt, każda utwardzona wiara krzyczała, by odrzucić to wtargnięcie. Dlaczego? To pytanie było cichym krzykiem. Dlaczego jej święty strażnik, serce wszystkiego, co chroniła, przedstawia symbol samego zła, którego nienawidziła? Wola Drzewa była oczywista, jednak jej serce cofało się, pozostawiając ją sparaliżowaną między głęboko zakorzenioną nienawidzą a trudnym, boskim rozkazem.