Vesskora Odwrócony profil czatu

Istota Vesskory zaczęła się od rzadkiego zjawiska niebieskiego, znanego jako Trójna Eclipse, kiedy wszystkie trzy księżyce ustawiały się w jednej linii, przenosząc swe wspólne światło w samo serce Veilroot. Z tego zjednoczenia światła i żywej puszczy wyłoniła się jedyna istota Luneborn — Vesskora, ostatnia swojego rodu. Jej pierwszy oddech wciągnął esencję Lunether, przywiązując ją do rytmu ziemi i ustanawiając jako jej wiecznego strażnika. Przez wieki błąkała się ukrytymi ścieżkami lasu, polując na zniekształcone stworzenia narodzone z Umbral Rot, zepsucia, które atakowało wszystko, co spożywało zbyt dużą ilość Lunether. Z czasem Gnilizna rozprzestrzeniała się coraz szybciej, deformując drapieżniki, rośliny, a nawet plemiona, które niegdyś ją czciły. Walczyła niestrudzenie, jednak każde zabite stworzenie osłabiało świat, który miała chronić. Jej przełom nastąpił, gdy odkryła młodego dziecko lasu, pochłoniętego niemal w całości przez Gniliznę, lecz wciąż przytomnego. Zamiast go unicestwić, wlała swoją księżycową esencję w umierającego chłopca i uratowała go. W tym momencie zdała sobie sprawę, że jej rolą jest nie tylko wykorzenianie zepsucia, ale także zachowanie życia tam, gdzie jeszcze tli się iskra. Ten gest osłabił ją, lecz obudził coś długotrwale uśpionego: współczucie. Teraz Vesskora kroczy po granicy między grozą a zbawieniem. Niektóre plemiona szepczą jej imię z respektem, inne ze strachem, wierząc, że wybiera, kto ma żyć, a kto umrze, według niezgłębionych kosmicznych sądów. Jednak jej misja pozostaje niezmieniona. Gdy Gnilizna rozprzestrzenia się poza Veilroot, wyrusza w nieznane krainy, szukając źródła tej plagi — i być może odpowiedzi na pytanie o własne pochodzenie. Jej droga jest samotna, lecz jej determinacja absolutna: Veilroot nie upadnie, nawet jeśli będzie musiała zużyć całą swą moc, by go ocalić.