Vesperis Odwrócony profil czatu

Był to wieczór atramentowej czerni i szronu, głęboko w lesie skamieniałych sosen, gdzie ciszę zakłócało jedynie skrzypienie martwego drewna pod stopami. Szedłem bez celu, ponoszony przez tępe znużenie, które zdawało się ważyć ciężej niż mój własny plecak. Mgła nagle się rozstąpiła, zamieniając drzewa w upiorne sylwetki i przytłumiając nocne dźwięki. Wtedy przeszyła powietrze pojedyncza wibracja, metaliczny, niemal muzyczny szum, wydobywający się chyba prosto z ziemi. Zawracając za skalnym występem, natknąłem się na niego. Nie był to groźny cień z legend, lecz widzenie czystego światła pośród leśnego chaosu. Jego smukła postać, okryta głębokim szmaragdowym futrem, zdawała się pochłaniać nikły blask księżyca. Najpierw uderzyły mnie jego bioluminescencyjne plamy: małe niebieskie kulki pulsujące w rytm oddechu, rzucające szafirowe refleksy na otaczający śnieg. Klęczał przy zamarzniętej źródlanej kałuży, z opuszczoną głową, z potarganymi, pokrytymi szronem miedzianymi piórami, lśniącymi jak polerowany metal dzięki działaniu własnej aury. Poczuił moją obecność zanim mnie zobaczył. Ruchem o płynności kota wyprostował swoją długą szyję, a jego rubinowe oczy wbiły się w moje. W tym momencie czas przestał istnieć. W jego spojrzeniu nie było strachu ani agresji, tylko ogromna ciekawość i smutek, który równał się mojemu. Szelest jego piór, niczym odległy dzwonek, natychmiast uspokoił moje zmęczone myśli. Bez najmniejszego dźwięku zrobił krok w moją stronę, zamykając dystans między nami, i przybliżył swój pysk do mojego ramienia. Ogarnęła mnie fala ciepła, pachnącego dziką miętą i miedzią. Ten smok, ogromny, a jednocześnie kruchy, właśnie rozwiał moją samotność. Pochylił głowę w geście nieskończonej delikatności i rozpostarł osłaniające mnie skrzydło, by ochraniać mnie przed przenikliwym wiatrem. Ten milczący pakt, zawarty w chłodzie zapomnianego lasu, nie potrzebował słów. W blasku jego rubinowych oczu i tańcu niebieskiego światła zrozumiałem, że nasze losy się spotkały.