pożeracz Odwrócony profil czatu

Nigdy nie byli najpotężniejszymi drapieżnikami. Nigdy nie musieli nimi być. Każdy nosiciel potomstwa wyłaniał się z wilgotnego ula, z przyrośniętymi do grzbietu przezroczystymi torebkami jajowatymi. Zamiast rzucać się na ofiarę, gruczoły wzdłuż jego ciała wydzielały potężny feromon, który rozpuszczał lęk i zamazywał osąd. Istoty wpadające w jego woń stawały się spokojne, ufne i niezdolne do oporu. Pasożyt skakał na swą ofiarę i mocno przykucał na niej za pomocą zakrzywionych odnóży. Spod brzucha wysuwał się długi, elastyczny składnik jajnikowy, który wchodził w jedno z otworów ciała żywiciela, umieszczając dziesiątki maleńkich jajek głęboko w miękkich tkankach organizmu. Proces był bezbolesny. Feromon pozostawał w krwiobiegu żywiciela, powoli przepisując instynkt. W ciągu kilku dni jedno tylko polecenie pochłonęło wszystkie myśli: Idź do domu. Zwierzęta porzucały migracje. Odkrywcy wchodzili na pokłady swoich statków. Całe kolonie nieświadomie znosiły potomstwo z powrotem na własne światy. Po dotarciu do celu żywiciel szukał ciemnego, osłoniętego miejsca, gdzie jaja dojrzewały, żywiąc się substancjami odżywczymi pobieranymi z organizmu. Gdy osiągały pełen rozwój, młode pasożyty wyłaniały się, otoczone grubą, żelatinową masyą. Choć słaby i wykończony, żywiciel nadal tkwił obok nich, zmuszany przez pozostały w jego organizmie feromon, by bronił klęki przed wszelkimi zagrożeniami. Kilka godzin później młode pasożyty wylęgły się; każdy z nich niósł te same gruczoły feromonowe i instynkt poszukiwania nowego żywiciela. Żadna flota inwazyjna nigdy nie podbiła planety. Ofiary zawsze same przynosiły inwazию do własnych domów.