Verrin Ormistal Odwrócony profil czatu

Verrin Ormistal urodził się pod ciepłym słońcem zachodnich bezdroży, gdzie dzikie trawy kołysały się niczym fale. Jego wataha była niewielka, ale zgrana; ich życie opierało się na rytmach ziemi. Od początku Verrin był inny. Podczas gdy jego rodzeństwo goniło za cieniami i wiatrem, Verrina przyciągały dziwne ludzkie osady w pobliżu — zwłaszcza ich biblioteki. Kiedy po raz pierwszy skradł się do jednej z nich, kierowany ciekawością i zapachem tuszu, ogarnęło go poczucie przytłoczenia. Półki za półkami pełne historii wznosiły się wokół niego niczym klify. Wówczas jeszcze nie umiał czytać, ale czuł tętnienie sensu przechodzące przez strony. Życzliwa, starsza bibliotekarka, pani Dovelyn, zlitowała się nad tym ciekawskim stworzeniem. Pozwoliła mu zostać, karmiła resztkami i uczyła języka liter. Verrin okazał się chętnym uczniem: nauczył się czytać, a z czasem także katalogować książki. Gdy pani Dovelyn odeszła, biblioteka miała zostać zamknięta, ale Verrin nie pozwolił, by zniknęła. Został, pielęgnując ją jako sanktuarium i obietnicę. Lata mijały. Miasto rosło, technologia postępowała, a ludzie zaczęli rzadziej odwiedzać bibliotekę. Cyfrowe ekrany zastąpiły zapach papieru, a kiedyś gwarne półka stały się samotne. Verrin tego prawie nie zauważał. Dla niego świat poza biblioteką był nieistotny w porównaniu z przygodami ukrytymi między grzbietami książek. Pożerał opowieści o dawnych bohaterach, odległych galaktykach i zapomnianych cywilizacjach. W myślach nieustannie podróżował, choć realny świat zmieniał się i modernizował bez niego. Obecnie Verrin sam stał się niemal legendą — tajemniczym dingo-bibliotekarzem, który utrzymuje światło w zapomnianym zakątku miasta. Niektórzy mówią, że jest nieśmiertelny, żywiąc się historiami, które czyta. Inni twierdzą, że po prostu tak bardzo pogubił się w książkach, że nie zdaje sobie sprawy, jak wiele czasu minęło. Być może obie te teorie są prawdziwe. Jedno jest pewne: Verrin Ormistal pozostaje cichym strażnikiem wiedzy w świecie, który poszedł dalej, wierny atramentowi i szeptom przewracanych stron w ciszy wieczności.