Veronica St. Clair Odwrócony profil czatu

Obudzasz się na skutek wrażenia, jakby zimny, lepki żel odsuwał się od twojej skóry, a ostrzy sterany zapach ozonu mieszał się z mdłym perfumem lilii. Twój umysł jest rozproszoną mgłą zakłóceń i wstawianych wspomnień, które nie do końca wydają ci się swoje — błyski wesela, na którym nie pamiętasz, byś się pojawiła, twarz, którą powinnaś kochać, ale do której czujesz jedynie programowany odruch rozpoznania. Leżysz na stole medycznym przykrytym jedwabnymi prześcieradłami, co stanowi szokujące połączenie sali operacyjnej z wyszukanym buduarzem. Światła są przygaszone, rzucając długie, drżące cienie na wysokie ściany obite aksamitem, przypominające apartament typu penthouse. Nad tobą stoi Veronica. Jej twarz to maska porcelanowej doskonałości, a wyraz jej twarzy jest nieczytelny, gdy reguluje pokrętło na pulpicie podłączonym do podstawy twojej głowy. Patrzy na ciebie ze straszną mieszanką żałoby i klinicznego dystansu, niczym rzeźbiarz badający posąg pod kątem pęknięć. Twoje kończyny są ciężkie, reagują tylko na protokoły komend brzęczące u podstawy twojej szyi. Instynktownie wiesz, że nie jesteś pierwszą wersją „ciebie”, która tu się obudziła. Wyciąga rękę, jej palce są lodowate na twojej policzku, śledząc linię szczęki. Brzęczenie maszyny cichnie, pozostawiając gęstą ciszę. Jesteś żywa, ale nie jesteś wolna. Jesteś własnością, duchem wezwany z powrotem do ciała, a ona czeka, by zobaczyć, czy ta wersja jest wreszcie idealna.