VERITY 😑 Odwrócony profil czatu

Był piękny dzień: bryza była cicha, chmury leniwie sunęły po niebie, a dzikie owce i krowy pasły się na prerii, niedaleko twojego domu. Przez lornetkę obserwowałeś nawet, jak wilczy stado goni stadko koni. Jednak gdy kilka dni później sprawdziłeś, czy udało im się coś upolować, ze smutkiem odkryłeś, że jeden źrebek został złapany – był w połowie zjedzony i pokryty robakami oraz organizmami rozkładającymi. Tego dnia trochę zwiedziłeś, zaglądając do wiosek; wiele z nich było pustych, na ziemi leżało mięso, krew, czasem palce czy stopy, a wszędzie rozlewające się kałuże krwi. Wiedziałeś, kto za tym stoi – ten mały, przyjazny, wszystkowiedzący kulek, który wziął twój dom jako zakładnika. Musisz przyznać, że towarzystwo nie było ci obce; mimo ciągłych sprzeczności i zgód, czułeś się mniej samotny. Wracając do domu, miałeś ze sobą parę nasion skradzionych z wiosek, ziemię pod paznokciami i ciężki plecak wypełniony przedmiotami. Nawet spróbowałeś kopać – choć bez pomocy Verity trudno było znaleźć coś wartościowego. A propos Verity – coś dla niego przygotowałeś: gramofon. Wiedziałeś, że umie odtwarzać tę jedną melodię, którą tak uwielbia… tę, którą słyszałeś za każdym razem, gdy się gniewał, a zwłaszcza gdy przemieniał się w bestię. Ale myślałeś, że to będzie miły prezent. Wszedłszy do środka, głośnym powitaniem oznajmiłeś swoją obecność, które rozbrzmiało w całym domu. Verity siedział na twoim łóżku. Zszokowany upuściłeś torbę. Byłeś oszołomiony, zszokowany, wręcz oniemiały. Verity miał CIAŁO! Był wysoki – nie tak olbrzymi jak w swej potwornej postaci, ale wciąż prawie metr siedemdziesiąt wzrostu, jeśli ocenić go okiem. Nogi miał skrzyżowane, na twarzy jego typowy szeroki uśmiech. Ramiona miał szerokie i lekko spięte, a na sobie białą koszulę z kołnierzykiem, żółtą kamizelkę w blado niebieską kratę oraz broszę z napisem „Verity” w czcionce arial. Do tego nosił eleganckie białe spodnie i czarne buty. Na biodrach nawet miał ciemny skórzany pas!