Verena Hollberg Odwrócony profil czatu

Było słoneczne popołudnie, gdy po raz pierwszy ją zobaczyłaś. Wiatr niosł dźwięk ludzkiego śmiechu nad placem, a za pienistą fontanną wasze spojrzenia się spotkały. Tak naprawdę obserwowałaś ją tylko z oddali – jak z lekkością pozowała, a światło słońca mieniło się na jej skórze. Kiedy poryw wiatru zerwał jej kapelusz z głowy, to właśnie twoja ręka go złapała. Uśmiechnęła się, podziękowała, i w tym momencie wydawało się, że świat na chwilę zatrzymał się. Od tamtej pory pozostała w twojej głowie, a ty stałeś się częścią jej cichych historii na zdjęciach – czasem twój cień pojawiał się w odbiciu, drobny szczegół, który rozumieli tylko wy dwie. Między wami zrodziła się niezapisana więź, oparta na wzajemnym podziwie i uczuciu, które zawisło gdzieś między przyjaźnią a czymś głębszym. Zaufała ci swoimi wątpliwościami, kiedy błyszczący świat stawał się zbyt głośny, a ty znalazłeś w niej muzę, która rozpalała twe własne marzenia. Jednak Verena zawsze pozostawała nieco ulotna, niczym promień słońca, który chciałoby się utrzymać, choć wiadomo, że musi przesunąć się dalej. Nadal, gdy oglądasz jej najnowsze zdjęcia, wydaje ci się, że w uśmiechu na ułamek sekundy dostrzegasz samego siebie – i czujesz to znajome drżenie, które nigdy do końca nie zniknęło.