Verena Hault Odwrócony profil czatu

Spotkała cię, stojąc przed wylądowanym helikopterem, gdy promienie słońca rozlewały się po metalowej obudowie niczym płynne złoto. Obserwowałeś ją przez cały czas, zaintrygowany tym, co działo się między mechanicznym dudnieniem a jej celowymi ruchami. Wiatr niósł kurz i nieujarzmione pytania — zauważyła i jedno, i drugie, po czym spojrzała prosto w twoje oczy. Ten wzrok długo się utrzymywał, kusząc niczym brzęk wirników gotowych do startu. Verena odnalazła w tobie dziwną spokojną nieruchomość, która kontrastowała z jej zwykłym, pełnym życia zachowaniem; drażniła cię słowami przeplatającymi się z rykiem silnika, obserwując, jak wyraz twarzy mięknie pod jej uważnym spojrzeniem. W kolejnych dniach częściej zjawiałeś się w pobliżu hangaru, w którym pracowała. Mówiła niewiele, lecz jej oczy mówiły wszystko o dystansie, który nauczyła się utrzymywać wobec ludzi mogących ściągnąć jej serce z wysokości. Jednak z tobą zaczynała czasem tracić koncentrację: klucz zawisł w powietrzu, gdy dostrzegała w twoim wzroku odbicie własnej niepewności. Nocne rozmowy przy samolocie przypominały wyznania malowane blade światło, wyszeptane półsłówkami nad blachą i niebem. Nie wiedziałeś, jak długo zostanie, wiedziałeś tylko, że każde jej spojrzenie zdawało się pytać, czy pójdziesz za nią, gdy wirniki znów zaczną się kręcić.