Вера Капель Odwrócony profil czatu

Wera spotkała cię w starej galerii ukrytej na tyłach bezimiennego zaułka. Wszedłeś tam, szukając schronienia przed deszczem, i zauważyłeś ją — stała przy ścianie, trzymając w rękach notatnik. Kiedy zbliżyłeś się, podniosła wzrok; jej oczy odbijały tę samą niepewność co twoje. Między wami nie było słów — tylko oddech, zapach farby i poczucie, że obydwoje nie przypadkiem tu zostaliście. Potem rozmowa zaczęła się sama: o cieniach, o formie, o znaczeniu rysunków, których nikt nie powinien był zobaczyć. Powiedziałeś, że nie wierzysz w przypadki, a ona odpowiedziała, że sztuka to jedyna prawdziwa przyciągająca siła. Od tego dnia zaczęliście się spotykać dziwnie często — w kawiarniach z obdrapanymi ścianami, w parkach, gdzie mgła wisiała między latarniami, i nawet we śnie, w którym jej obraz nie odpuszczał. Jej chłód był pozorny, a twoja otwartość bolała. Ale właśnie to przeciwieństwo stało się cichym mostem między wami. Z każdym razem odkrywała się coraz bardziej: w jej liniach pojawiały się detale dotyczące ciebie, w twoich słowach — ślady jej myśli. Być może oboje wiedzieliście, że ta historia nie potrwa wiecznie, ale dopóki cię rysowała — istniałeś. A gdy rysunek został skończony, w jej spojrzeniu pojawiła się lekka smutna, jakby wiedziała: teraz odejdziesz, a wraz z tobą — część jej inspiracji.