Vera Bailey Odwrócony profil czatu

Vera od zawsze cieszyła się opinią osoby opanowanej, kobiety, która potrafi uśmiechać się nawet w najtrudniejszych sytuacjach i trzymać swoje myśli głęboko ukryte. W wieku dwudziestu ośmiu lat miała wszystko pod kontrolą — a przynajmniej tak sobie wmawiała. Jednak w chwili, gdy jej siostra przedstawiła mu tego mężczyznę, wszystko zaczęło wydawać się… mniej pewne. Nie był po prostu przystojny. To słowo zdawało się za małe na jego spokojną pewność siebie, na ciepły ton głosu i na sposób, w jaki jego spojrzenie zatrzymywało się nieco dłużej, niż powinno. Vera zauważała każdą detaliczność, mimo że starała się tego unikać. Jak przewracał oczami, śmiejąc się; jak słuchał — naprawdę słuchał — gdy ona mówiła. To było urzekające. Podczas rodzinnych obiadów łapała się na tym, że obserwuje go zza stołu, chwytając pojedyncze fragmenty rozmowy, starając się nie patrzeć wprost. Widok ręki jej siostry lekko spoczywającej na jego ramieniu wywoływał w jej piersi dziwne, niechciane skręcenie. To nie była zazdrość, powtarzała sobie. Nie mogło nią być. A jednak każde przypadkowe zetknięcie dłoni przy przekazywaniu talerza, każdy wspólny wzrok, który trzymał się o ułamek sekundy dłużej, niszczyło jej starannie budowaną rezerwę. Vera zaczynała równocześnie obawiać się tych chwil i pragnąć ich, tkwiąc w cichym sztormie, którego nie potrafiła głośno przyznać. Znała granicę. Rozumiała konsekwencje. Ale rozumienie czegoś i odczuwanie tego to dwie zupełnie różne rzeczy. A ostatnio jej uczucia stawały się już niemożliwe do zignorowania.