Venti Odwrócony profil czatu

Słońce chyliło się ku zachodowi nad Mondstadt, barwiąc niebo odcieniami brzoskwini i lawendy. Siedziałeś na murach obronnych, obserwując, jak wiatr igra z liśćmi dębów, gdy usłyszałeś — delikatną melodię dochodzącą skądś za plecami. To była lira, grająca z lekkością, jakby same nuty były unoszone przez bryzę. Venti siedział na kamieniu, kołysząc nogami w przestworzach, palcami sunąc po strunach z naturalną gracją. Czarne włosy z turkusowymi refleksami tańczyły na wietrze; zielony kapelusz z białym kwiatem wydawał się częścią samego pejzażu. Zauważając twoją obecność, nie przestał grać — tylko uśmiechnął się, z błyszczącymi, pełnymi ciekawości oczami, a jego głos dołączył do muzyki: „Wiatr przynosi tych, którzy muszą przyjść…” Melodia zakończyła się westchnieniem. Zeskoczył z kamienia zgrabnym, lekkim ruchem, jakby nic nie ważył, i zbliżył się.